Bir çocuk geceyi aç kapatıyorsa sabah güneş doğsa da karanlıktır !
Bir çocuk geceyi aç kapatıyorsa, sabah güneş doğsa da karanlıktır… Filistin’de yüz binlerce masum çocuk açlıkla, korkuyla, ölümle baş başa bırakılmışken, dünya hâlâ ekranlara bakıp sadece izliyor. Oyuncak yerine mermiyle tanışan, ninni yerine bomba sesiyle uyuyan bu çocukların tek suçu, Filistin’de doğmak mıydı? Bir lokma ekmeğe, bir damla suya muhtaç bırakılan bu yavruların çığlığı gökyüzünü inletirken, yeryüzü suskun… Vicdanlar pas tutmuş, gözler kapalı, kalpler mühürlü.
Her sessizlik bir suçtur! Susmak, bu zulme ortak olmaktır. O çocukların aç karnına inen her kurşun, aslında insanlığın yüreğini deliyor. Bir annenin, “çocuğuma verecek ekmeğim yok” diye haykırışı, dünya denen bu büyük kalabalığın ortasında yankısız kalıyorsa, artık medeniyet yalan, insanlık bir masaldır!
Bizler tok iken rahat uyuyorsak, çocuklar açken içimiz sızlamıyorsa, ne namazımızın, ne dualarımızın, ne de sözde insanlığımızın bir anlamı kalmamıştır. Filistin’de açlıktan gözleri kararan o çocukların her bakışı, bizim yüzümüze atılmış bir tokattır. Belki haberlerde sadece birkaç saniye görüyoruz onları… ama onların her saniyesi bir ömür gibi geçiyor, acı, korku ve çaresizlikle.
Unutma! Aç bir çocuğun sessizliği, en yüksek çığlıktır. Ve biz o çığlıkları duymazdan geldikçe, insan değil sadece bedene sahip birer gölge oluruz. Filistinli çocuklara açlık reva gören zihniyete karşı susan her yürek, zalimin tarafındadır.
Bir lokma ekmeğin hesabını yapmayanlar, bir gün vicdanlarının sessizliğinde boğulacak. O gün gelmeden, insanlık konuşmalı, vicdan uyanmalı. Çünkü çocuklar açsa, dünya haritasındaki hiçbir ülke, aslında ayakta değildir
Yapımcı-Yönetmen Selman Karakuş
