Sevgili Annem
Sevgili Annem
Kelimeler yetmediği için değil; bazı duygular anlatılırsa eksileceğinden korktuğum için… Belki de en zor olanı, insanın kendiyle yüzleşmesidir. Bir şeyi kabullenmek değil, onu gerçekten içine sindirmek…
Kaybettiğini düşünmek değil, geri gelmeyeceğini anlamak… Özlediğini söylemek değil, özlemenin bitmeyeceğini bilmek… İşte bütün ağırlık burada saklı. Sevgili annem. Bazen bir insana değil, bir hatıraya yazılır böyle mektuplar. Zamanın geride bıraktığı bir sessizliğe… Bir daha geri dönmeyecek bir duyguya…
Çünkü bazı yaralar dokunulmadan da sızlar, bazı duygular söylenmeden de var olur. Belki de en çok, içimde konuşmadan biriken o kırılganlıktır beni bu satırlara iten. Sana yazarken aslında kendime yaklaşıyorum. Yıllardır kuramadığım cümlelere, ertelediğim gerçeklere, kabullenemediğim kırgınlıklara…
Kavuşmak mı? İnşallah… Yine.
Sadık VAROLGÜNEŞ
