Özlemek,
Bir tebessüme saklanan ağrıdır bazen…
Yüzün gülümser,
Kanar yüreğin.
Toprağı olmayan bir duadır;
ne âmine varır,
ne vazgeçmeye razı olur…
Annem,
Bi sesin kaldı bana,
birkaç da fotoğrafın…
Sesin;
geceye yaslanan bir sabır,
karanlığa tutulan bir ışık olur.
Sarılmak yoktur, ama sesin vardır.
Ben o sesle ayağa kalkarım,
düştüğümü kimse bilmez…
Özlemek,
Gidecek yeri olmayan birinin çıktığı yürüyüştür bazen..
Her adımda mesafe biraz daha artar,
Menzil biraz daha uzaklaşır…
Gözyaşlarımı tebessümlerime gizlerim…
Acımı yüreğime…
Güçlü sanırlar beni;
oysa ben
susmanın envâ-i çeşit haliyim…
Sonra anlarım:
Her şey bu kadardır.
Herkes bu kadar.
Dünya böyledir derim…
Gelen gider, giden gelmez..
Ama kalır bazen giden,
sesiyle, hatırasıyla içimde…
Gün gelir ben de giderim.
Ardımdan kısa bir telaş…
Belki uzun bir sessizlik…
Kalır yüreklerde,
söylenmemiş şarkılarım…
Ama bildiğim şudur:
İnsan bazen bir sese tutunur,
ve birkaç fotoğrafa…
✍️ Yazar: Sadık VAROLGÜNEŞ
