Bazen kalbim, henüz yol görünmeden yoruluyor. Daha başlamadan ihtimalleri sayıyor, olmazları büyütüyor, olacaklara mesafe koyuyor.
Bazen kalbim, henüz yol görünmeden yoruluyor. Daha başlamadan ihtimalleri sayıyor, olmazları büyütüyor, olacaklara mesafe koyuyor.
İnsanın zihni durdukça ağırlaşıyor. Bekledikçe yük artıyor. Ama hareket edince fark ediyorum; yol, yürüyene kendini gösteriyor.
Ben “nasıl olacak” diye oyalanırken, bir şeyler sessizce yerine oturuyor. Sıkıştığımı sandığım yer gevşiyor, zor dediğim anlar yumuşuyor.
Demek ki bana düşen; her ayrıntıyı çözmek değil, niyetimi alıp yola çıkmak, akışa direnmemek.
Gerisi, olması gerektiği gibi oluyor.
Fadime MUTLU
