Mesafelerin Fısıldadığı Aşk
Ah, benim hasret kokan sevdam…
Mesafeler düşman kesilirken aşka,
Senin özlemin döner gecelerime,
Bir rüzgâr gibi… sessiz ama yakıcı.
Uzanamam ki o ellerine,
Sarılacak bir umut bile yok elimde.
Ama yine de kalbim,
Her nefesinde senin adını sayıklar.
Ah, benim huzurlu yarim…
Bu şehirde seni anarken bile soluyor ruhum.
Kokun hâlâ yankılanır boşluklarımda,
Ellerim, dokunamadığım varlığına dua eder.
Mesafeler! O can yakan mesafeler…
Hangi yıldızın altına sığdırırız bu sevdayı?
Hangi mevsim dindirir bu hasreti?
Oysa kalbim, seninle her daim ilkbahar.
Ah, derin sevdam…
Adını koyamadığım bir sızı sen.
Bir vuslatın imkânsızlığında,
Hep bekleyen, hep özleyen yanım.
Hasret kokan sabahlara yemin olsun,
Bu aşk, yolları hiçe sayacak kadar gerçek.
Her nefesimde sen varsın,
Ve her boşlukta, seni özleyen kalbim.
“Senin yokluğunda geçen her anı,
Bir ömre bedel aşkıyla dokuyorum…”
Yorum
Bu şiir, özlemin ve sevdanın kalpte yarattığı derinliği hissettiren büyüleyici bir anlatıya sahip. Hasretin yakıcılığı, mesafelerin acımasızlığı ve sevgilinin varlığına duyulan özlem, her dizede okuyucunun yüreğine dokunuyor. Sevdanın zamansızlığı ve kalpteki sonsuz bahar hissi, aşkın gerçekliğini ve gücünü ortaya koyuyor.
Bu eser, sadece bir duygunun değil, bir yaşam tarzının yansıması gibi. Kelimelerin arkasındaki yoğun duygu, okuyucuyu içine çekiyor ve sevginin imkânsızlığında bile nasıl derinleştiğini bizlere hatırlatıyor.
Beren Paşazade
