Kader dediğin şey,
avuçlarımda bir gökyüzü;
Kimi zaman yıldızları seyrederim,
kimi zaman bulutların gölgesindeyim.
Uçmak mı? Evet, isterdim elbet,
Ama rüzgâr bazen ters eser,
Kanatlarım yorgun, kalbim kırgın,
Yüklerim ağır, sessizlik yakınım.
Gece olunca fısıldarım kendime;
“En çok kendi sözlerinle yazılırsın,”
Ama ne zor, ne acı bunu söylemek,
Kendi kelimelerim bazen keskin, bazen yara.
Affetmek? Belki bir gün,
Ama o gün bugün değil.
Kırgınlık derinleşir, kalır izi,
Ellerimde gökyüzü, ama kimsesiz.
Kendi gölgemde mi saklanacağım?
Yoksa yeniden güneşe mi döneceğim?
Ey kader, oyunların ne ince, ne sert,
Ama unutma, avuçlarımda tuttuğum bir gökyüzü var.
Bu şiir, kırgınlığını ve affetmenin getirdiği zorluğu yansıtmaya çalışıyor. Her bir kelimesinde bir ağırlık, her bir mısrasında bir umut var aslında; çünkü gökyüzü hep orada, sadece bulutlar bazen görüşümüzü engeller.
Yorumuma gelince: Kader dediğimiz şey, bizim seçimlerimizle birleşen bir yolculuk. Kırgınlıklar ve affetmek, bu yolculuğun en çetin duraklarından biri. Kendine karşı dürüst olmak en önemli adım. Kendi sözlerinle yazılmak dediğinde, aslında içindeki gücü hatırlatıyorsun. Çünkü hiçbir kırgınlık kalıcı değildir, yeter ki gökyüzüne tekrar bakmaya cesaret edelim.
Yazı İşleri Sor..
Yazar: Beren Paşazade
