Allah’ım…
Yerin göğün hüznü yağıyor üzerimize. Gün geçmiyor ki, bir öğretmenin canına kıyıldığını, bir öğrencinin akran zorbalığına kurban gittiğini duymayalım. Kalplerimiz kanıyor, vicdanlarımız sızlıyor…
Nereden çıktı bu canavar ruhlar?
Hangi annenin bozuk sütüyle, hangi babanın haram lokmasıyla büyüdüler ki, bir insanın canını bu kadar kolay söndürebiliyorlar? Bir çocuğun gözlerindeki ışığı söndürmek, bir öğretmenin emek dolu yüreğini susturmak onlar için ne kadar basit bir eylem haline geldi? Acaba hangi karanlık gecede merhamet tohumları kurudu da, yerine kin ve şiddet filiz verdi?
Eskiden bu topraklarda başka ruhlar yeşerirdi.
Hz. Ebu Hureyre’nin, kediyi incitmemek için cübbesinin eteğini kesip sabaha kadar beklediğini anlatırlardı bize. Karıncayı bile incitmemek için fetva soran Süleyman’ın adaletiyle büyürdük. “Bir karıncayı bile ezme” derlerdi büyüklerimiz. Çünkü her can, Allah’ın emanetiydi. Her can, saygıya ve merhamete layıktı…
Şimdi ise…Okullarımızda, sokaklarımızda merhamet yerine vahşet konuşuyor. Öğretmenler korkuyla derse giriyor, öğrenciler birbirlerinden korkuyor. Bir tokat, bir bıçak, bir tekme… ve bir hayat sonsuza dek sönüyor. Sonra ekranlarda bir iki gün konuşuluyor, birkaç cümle yazılıyor, birkaç paylaşım yapılıyor… ve unutuluyor. Ama o anne-baba unutamıyor. O sınıf unutamıyor. O mahalle unutamıyor…
Allah’ım… Bu millete yine o eski merhameti, o eski edebi, o eski insaniyeti bahşet. Annelerin sütüne şefkat, babaların lokmasına helallik, çocukların kalbine merhamet tohumları ek. Okullarımızı yeniden ilim ve ahlak yuvası kıl. Öğretmenlerimizi baş tacı yap, öğrencileri ilme,irfana müştak yap…
Yetişsin yine Ebu Hureyre’ler…
Yetişsin yine karıncayı incitmekten korkan Süleyman’lar…
Yetişsin yine “insanı yaşat ki devlet yaşasın” diyen yürekler….
Yerin göğün hüznü dinene kadar, Bu kanayan yaralar sarılana kadar, Dualarımız bitmesin….
Allah’ım, bizleri merhametli kullarından eyle.
(DÜBAMDER) Dünya Bağımlılıkla Mücadele Derneği…
Fadime MUTLU
Genel Sekreter
