İnsan tuhaf bir varlık… Kimi zaman başkasının mutluluğunda kendi huzurunu bulur, kimi zamansa tam tersine, başkasının gülüşüyle içten içe yanar. Çünkü ne yazık ki bazı yürekler başkasının sevincini kendi eksikliğiyle ölçer.
Halbuki bir başkasının sevinci, bir başkasına ilham olabilir. Dert değil, umut olur; yeter ki kalpte yer eden haset, yerini samimiyete bırakabilsin.
Oysa mutluluğu paylaşmakla çoğalır, kıskanmakla değil. Kendi zamanın henüz gelmediyse, başkasının sevincine gölge olmak yerine, kendi yolculuğunu sabırla sürdürmek gerek.
Çünkü başkasının sevinci sana dert oluyorsa, sorun onun mutluluğunda değil, senin içinde bir yerlerde kanayan yaradadır…
