Hayat dediğin bir nefes, Moliza’yla Ali’nin aşkı gibiydi. Kavuşmak, bir uzak hayal, Mesafeler ömürden çalardı
Hayat dediğin bir nefes,
Moliza’yla Ali’nin aşkı gibiydi.
Kavuşmak, bir uzak hayal,
Mesafeler ömürden çalardı.
Gözyaşıydı yolları,
Keder dolu mektuplar,
Bir çiçek kadar narin,
Ama çelik kadar güçlüydü kalpleri.
Zaman hızla akar giderken,
Hastalığın gölgesi düşmüştü.
Her gün bir umut,
Her gece bir dua idi.
Ali, köyünde bir dağ gibi,
Moliza, yatağında bir çiçek.
Hayat kısaydı,
Ama aşkları sonsuzdu.
Bir gün ayrılık geldi,
Moliza toprağa, Ali sessizliğe.
İki yürek bir oldu,
Ama hatıraları sonsuzdu.
Hayat dediğin bir nefes,
Kısa, ama unutulmaz.
Sevgiyle alınan her nefes,
Bize kalandı, yadigârdı.
Yorum:
Bu şiir, Moliza ve Ali’nin dramatik hikayesini, onların yaşadığı acıyı ve imkânsız aşklarını duygusal bir dille yansıtıyor. Şiirin her satırında hayatın ne kadar kısa ama bir o kadar da anlamlı olduğunu hissettiriyor. Aşkın ve sevginin gücü, mesafelerin ve hastalıkların ötesine geçiyor. Hayatın kısa olduğuna dair mesaj, okura sevdiklerine daha sıkı sarılması gerektiğini hatırlatıyor.
Yazar: Beren Paşazade
