Küllerden Doğan Sancı
_Zamanla yaralanan kalbimin kıyısında bir iz,_
_Bir yangınla susmuş, küle emanet bir giz._
_Ayrılık usulca biçti sevdamın kökünü,_
_Kaldı geriye suskun ben ve tarifsiz yükünü._
_Gönlümde hâlâ kabuk tutmayan bir yara,_
_Sana uzanan yollar, güneşe değmek kadar yara._
_Ne rüzgâr silebilir adını gözlerimden,_
_Ne de yağmur, kalbimden sildiklerini senden._
_Bir gömlek giydim—ateşten, umuttan sıyrılmış,_
_Her dikişi yokluğunda gecelerce yoğrulmuş._
_Bekledim seni, çaresizliğin dar eşiğinde,_
_Artık umutla değil, alışmakla yüzleştiğimde._
_Sessiz gecelerde yürürken gölgemle baş başa,_
_Her adımda geçmişin yankısı, dudağımda bir ahla._
_Ama bil ki içimde hâlâ köz gibi kalan,_
_Söndü sandıklarım bile seninle yeniden yanan._
_Unutulmazsın—adını zamana yazdı kalbim,_
_Hatıraların gölgesinde yaşarken serin serin._
_Ben seni gitmiş sayamam,_
_Çünkü yokluğunla bile hâlâ buradasın._
Yazı İşleri Sor..
Yazar: Beren Paşazade
