Bir gece yarısıydı, gök gürlerken,
Zeminden gelen bir uğultu yankılandı,
Evler yıkıldı, umutlar yandı,
Bir bebek ağlıyordu, otel çatısında.
Yangınlar sararken dört bir yanı,
Korku dolu gözlerdeki yaşlar,
Umutsuzluğun içinde bir umut vardı,
Bir el uzandı, enkaz altından.
Depremle savrulan kaderler,
Birbirine kenetlendi yürekler,
Acının ortasında bir çığlık,
Sessizliği bozdu, göğe yükseldi.
Oturduğumuz odalarda yankılanan,
Sessiz feryatlar, sessiz dualar,
Gözyaşlarıyla sulanan topraklar,
Bizi birleştirdi, yürekten yüreğe.
Yanık yüreklerin, yanık umutların,
Küllerinden doğan bir alev,
Birlik ve beraberliğin hikayesi,
Afetlerin ardından yeniden diriliş.
Beren Paşazade
